Holtagrjót
Mynstur náttúrunnar

Í sumar leitađi ég uppi stađi í
umhverfinu sem lćtur engan ósnortin. Náttúran, list hennar og
afburđa nćmleiki hennar í litavali og formum kom mér til ađ horfa
mér nćr og dáđst ađ sköpunarverkinu. Ég sýni ykkur nokkrar
myndir af holtagrjóti og gróđri sem vex hér og hvar nálćgt ţví.
Fegurđin sem blasir viđ manni viđ hvert fótmál er ólýsanleg.
Hér gefur ađ líta pínulítiđ brot af listaverkum náttúrunnar.
Landslag Íslands er ekki eingöngu
fallegir fjallstoppar og jöklar. Ţađ er síđast en ekki síst fegurđ
hins mjúka og smáa sem svo margir ganga yfir en sjá ekki vegna ţess
ađ viđ gleymum ađ horfa á ţađ sem er nćst okkur.

Samsetning lita og forma er
fullkomin.

Himnastiginn er sennilega til.
Í ţađ minnsta er hann til í mynstri holtagrjótsins.

Eitthvađ skrítiđ dýr er ţarna fyrir miđri mynd og
öskrar ógurlega.

Tvćr svartar skófir, sem líkjast galopnum glyrnum
á stórum hundi. Ćvintýriđ um Eldfćrin á hérna vel viđ.
Ţegar hundurinn sem var međ augu á stćrđ viđ undirskálar passađi
koffortiđ međ koparpeningunum.........

Fléttur og skófir eins og krakkar ađ leika sér í
blaki eđa körfubolta.

Ég sé út úr ţessu landakort. Eđa hnöttinn
úr flugvél.

Hérna er lifađ í sátt og samlyndi.
Hvort sem ţađ eru grastoppar, blóđberg, grjót eđa mosi.
Samfélag plantna og steina. Einstaklingarnir eru svo
ólíkir, ţetta er eins og viđ mannfólkiđ. Ţarna er grófur
rokkari, engilfríđ dama, skeggjađur öldungur og móđurleg
húsmóđir.
Ég sýndi Maríu Rún myndina, hún sá
ţessa sögu út úr henni.
Einu sinni voru margir gamlir
kallar ađ tala saman og skildu tvo ađra menn útundan.
Annar var of ungur og hinn of gamall. Sá yngri fór ađ tala
viđ ókunnugan mann. Sá eldri var ađ passa hund sem
húsmóđir ein átti. Hundurinn fór ađ gelta ađ öđrum hundi
sem birtist skyndilega. Ţá vaknađi barniđ hennar og fór ađ
gráta. Húsmóđirin varđ ekki ánćgđ ţegar barniđ vaknađi, og
fór ađ rugga ţví aftur í svefn. Ţá fóru öldungarnir ađ
syngja vögguljóđ og sá ungi og gamli tóku undir sönginn.
Hundarnir fóru ađ spangóla og úr ţessu varđ heilmikill samkór.
Barniđ sofnađi aftur, ţađ fćrđist bros yfir ţreytulegt andlit
húsmóđurinnar. Gamli mađurinn og ungi mađurinn fengu ađ
vera međ í hópi öldunganna og hundarnir fóru ađ leika sér saman.
Samfélagiđ var allt í jafnvćgi og í sátt og samlyndi.
|