Holtagrjót

Í sumar leitaði ég uppi staði í umhverfinu sem lætur engan ósnortin.  Náttúran, list hennar og afburða næmleiki hennar í litavali og formum kom mér til að horfa mér nær og dáðst að sköpunarverkinu.  Ég sýni ykkur nokkrar myndir af holtagrjóti og gróðri sem vex hér og hvar nálægt því.  Fegurðin sem blasir við manni við hvert fótmál er ólýsanleg.  Hér gefur að líta pínulítið brot af listaverkum náttúrunnar.

Landslag Íslands er ekki eingöngu fallegir fjallstoppar og jöklar. Það er síðast en ekki síst fegurð hins mjúka og smáa sem svo margir ganga yfir en sjá ekki vegna þess að við gleymum að horfa á það sem er næst okkur.
 

Samsetning lita og forma er fullkomin.
 

Himnastiginn er sennilega til.  Í það minnsta er hann til í mynstri holtagrjótsins.
 

Eitthvað skrítið dýr er þarna fyrir miðri mynd og öskrar ógurlega.
 

Tvær svartar skófir, sem líkjast galopnum glyrnum á stórum hundi.  Ævintýrið um Eldfærin á hérna vel við.  Þegar hundurinn sem var með augu á stærð við undirskálar passaði koffortið með koparpeningunum.........
 

Fléttur og skófir eins og krakkar að leika sér í blaki eða körfubolta.
 

Ég sé út úr þessu landakort.  Eða hnöttinn úr flugvél.
 

Hérna er lifað í sátt og samlyndi.  Hvort sem það eru grastoppar, blóðberg, grjót eða mosi.  Samfélag plantna og steina.  Einstaklingarnir eru svo ólíkir, þetta er eins og við mannfólkið.  Þarna er grófur rokkari, engilfríð dama, skeggjaður öldungur og móðurleg húsmóðir. 

Ég sýndi Maríu Rún myndina, hún sá þessa sögu út úr henni.

Einu sinni voru margir gamlir kallar að tala saman og skildu tvo aðra menn útundan.  Annar var of ungur og hinn of gamall.  Sá yngri fór að tala við ókunnugan mann.  Sá eldri var að passa hund sem húsmóðir ein átti.  Hundurinn fór að gelta að öðrum hundi sem birtist skyndilega.  Þá vaknaði barnið hennar og fór að gráta.  Húsmóðirin varð ekki ánægð þegar barnið vaknaði, og fór að rugga því aftur í svefn.  Þá fóru öldungarnir að syngja vögguljóð og sá ungi og gamli tóku undir sönginn.  Hundarnir fóru að spangóla og úr þessu varð heilmikill samkór.  Barnið sofnaði aftur, það færðist bros yfir þreytulegt andlit húsmóðurinnar.  Gamli maðurinn og ungi maðurinn fengu að vera með í hópi öldunganna og hundarnir fóru að leika sér saman.  Samfélagið var allt í jafnvægi og í sátt og samlyndi.

Álfheiður Ólafsdóttir