Dýrið í mér
Vetrarhátíð í Reykjavík, Kartöflugeymslunni í
Ártúnsbrekkunni
Ég var á sýningarrölti og fór á
þessa skemmtilegu sýningu í Kartöflugeymslunni í
Ártúnsbrekkunni. Sýningin var flutt austan frá Egilsstöðum
í tilefni af Vetrarhátíð í Reykjavík.
Myndirnar eru teknar í
kartöflugeymslunni en textinn sem hér fer á eftir er tekin úr
viðtali sem birtist í blaðinu Ský fyrir austan.
SKÝ tók
viðtal við framkvæmdarstjóra sýningarinnar
Svandísi Egilsdóttur.
Dýrið í mér
er heiti á listsýningu sem sett verður upp í gamla sláturhúsinu
á Egilsstöðum í lok nóvember.
Hvers konar sýning er hér á ferðinni?
Þetta er samsýning 7 listamanna sem búsettir eru hér á Héraði,
við höfum öll unnið að verkum vegna þessa síðasta árið eða svo.
Sýningin er skemmtilega fjölbreytt því hver og einn leggur eigin
merkingu í þessi orð: dýrið í mér, og vinnur svo með þann miðil
sem viðkomandi kýs. Þarna verða ljósmyndir, vídeoverk, málverk,
innsetning ljóss og hljóð. Á opnuninni fremur Bjartmar
Guðlaugsson gjörning og Sigurður Ingólfsson frumflytur eigið
ljóð svo fátt eitt sé nefnt. Aðrir listamenn sem sýna fyrir utan
mig eru Ólöf Björk Bragadóttir, Agnieszka Sosnowska, Ingunn Anna
Þráinsdóttir og Kristín Scheving.
Getur þá
hver sem er fundið dýrið í sjálfum sér? Er það boðskapur
sýningarinnar?
Það er ekki
víst að allir hafi áhuga á að finna dýrið í sér en ég held að
allir hafi ágætt af því að hugsa um hvaða dýr þeir eru. Maður
þarf þá að beina athyglinni inn á við, og það er einmitt gott á
þennan hátt því að hugsa um þetta er náttúrulega bara leikur.
Það er reyndar munur á því hvaða dýr maður er og hvaða dýr maður
vill vera. Það er oft talað um að hugsunin sé það sem skilur
okkur frá dýrunum, stundum er sagt að þörfin til að skapa sé það
eða jafnvel tilfinningalíf mannsins sé það sem aðgreinir okkur
frá þeim. Við vitum ekkert hvort dýr hugsa eða hvað þau hugsa.
Það er heldur ekki eitthvað eitt sem aðgreinir okkur frá þeim og
þá heldur ekki eitthvað eitt sem er líkt.
Það eru til
dæmis alls konar orðtæki og málvenjur í tungumálinu sem gefa til
kynna að maðurinn hefur borið sig saman við dýr mjög lengi.
Kannski er boðskapur sýningarinnar að við ættum að skoða okkur
sjálf. Ég held allavega að allir þeir sem koma á sýninguna hugsi
um hvaða dýr þeir eru, a.m.k. í svona 2 sek.
Þetta listaverk er
um blessuð litlu mjúku lömbin sem við klöppum og kelum við frá
fæðingu fram á haust. Síðan étum við þau að hausti.
Er listalíf öflugt á Héraði / Austurlandi nú um
stundir ?
Ég myndi segja að listalífið hér fyrir Austan sé mjög öflugt.
Hér búa margir listamenn af ýmsum toga og sveitafélögin hafa
verið að vakna mjög til meðvitundar um mikilvægi þess að styðja
við ýmsa menningarstarfsemi. Það er óþarfi að nefna Seyðisfjörð
en þar eru þeir mjög öflugir í sínu starfi og svo hefur
Fljótsdalshérað eftir sameiningu gert margt frábært, bæði hlúð
vel að listamönnunum sem hér eru og svo hafa verið settar upp
heimsklassa sýningar og tónleikar á undanförnum árum. Nægir að
nefna kvikmyndahátíðina 700 IS og heimsókn leikhússins
pokkowa-pa að öðrum ólöstuðum. Reyndar hafa leikfélögin hér
sérstaklega mikinn metnað, að mínu mati. Kannski það
mikilvægasta sem er hér í gangi er að það hefur ekki verið
útbúið fast, harðlokað og læst kerfi. Listalífið er eins og
óharðnaður leir sem hægt er að móta. Þeir sem hafa áhuga geta
komið með hugmyndir og uppskera yfirleitt stuðning og jákvætt
viðhorf.
Verk eftir Svandísi
Egilsdóttur.
Hvaða
dýr ert þú?
Ég veit hreinlega ekki. Indíánarnir komust að því með því að
borða eða reykja einhverja mixtúru eða ólyfjan, allt eftir því
hvernig á málið er litið. Sumir hafa séð dýrið sitt í hitaóráði,
ég hef aftur á móti ekki komist að því sjálf. Ég get heldur ekki
giskað á það því ég myndi giska á eitthvað sætt og fallegt og
útiloka allt of marga möguleika í þeim efnum, ég meina hver vill
vera margfætla eða pokarotta?
Ég lít á dýrið í mér sem kraft sem fær mig til að standa við
léreftið og mála og skapa. Dýrið veitir mér frelsi því það dæmir
ekki og spyr ekki listfræðilegra spurninga. Það vill alls ekki
láta loka sig í búri og getur orðið brjálað ef á það er ekki
hlustað eða það er vanrækt í langan tíma. Þetta er kannski
spurning um að beisla kraftinn.
Hvernig kviknaði hugmyndin að sýningunni?
Þegar ég var barnshafandi og bumban óx og barnið inni í mér
sparkaði hugsaði ég einhverju sinni um angann sem lítið dýr, þá
fæddist hugmyndin um dýrið í mér og ég sá strax að þarna væri
skemmtilegur titill á ferðinni. Sumir flokkar Indíána trúa því
að dýr taki sér bólfestu í sálum barna í móðurkviði. Ef það er
rétt þýðir það að við höfum fengið skapgerðareinkenni okkar frá
dýrum. Sú hugsun er nú ekki langt frá því sem margir trúa í
gríni eða alvöru í dag, að við séum öll fædd í ákveðnu
stjörnumerki. Kínverjar t.d. helga hverju ári einhverju dýri svo
þessi hugmynd snertir mann á einhvern skemmtilega frumstæðan
hátt.
Sýningin
"Dýrið í mér" sýnir að allir sem eru
menningarlega sinnaðir eiga erindi erindi austur á hérað
að kynnast betur frábærum listamönnum sem eru að gera
skemmtilega hluti og er vel þess virði að leggja á sig að fara
þangað á sýningar og menningarviðburði.
|
|
English
Íslenska
